teatr w wałbrzychu teatr w wałbrzychu
A A + A ++
ikona ikona

tekst: Agnieszka Wolny-Hamkało, Martyna Majewska

reżyseria: Martyna Majewska

scenografia: Krystian Szymczak

muzyka: Dawid Majewski

choreografia: Madlen house of Revlon

wideo: Konrad Śniady

obsada: Angelika Cegielska, Mateusz Flis, Mikołaj Krzeszowiec, Ireneusz Mosio [g], Wojciech Świeściak

NIEWOLNICA ISAURA

PREMIERA: 28 października 2022 r. na Scenie Kameralnej

Robimy spektakl o pięknie. Jako o kategorii, wartości, podziale.
Czym jest, jak się zmienia, co wyzwala?
To, jak zmienia się koncepcja piękna, świadczy o tym jak z biegiem czasu zmieniają się relacje władzy, relacje romantyczne, zbiorowe wyobrażenia ideału.
Co było piękne, co jest, co będzie.
Czy to, co piękne (w odniesieniu do człowieka) jest pożądane, seksowne?
Badanie granic obszaru “poprawności politycznej” oraz żywotności stereotypów. O celach i strategiach seksualizowania postaci wszelakich dzieł. Próba uchwycenia przedstawień żądzy.
Czyli: dlaczego niewolnica Isaura musiała być piękna, bierna i zależna?
Czy jest to postać pozbawiona “ego” w rozumieniu freudowskim?
DLACZEGO MAJĄ MÓWIĆ O TYM MŁODZI MĘŻCZYŹNI?
Dlaczego taka obsada?
Bo ich głos poznawczo i artystycznie jest współcześnie bardzo ciekawy.
Teza: Starsze kobiety są postrzegane jako stracone ofiary systemu, a starsi mężczyźni jako nienadążający za światem oprawcy. Młodsze kobiety (w “średnim wieku”) widzimy jako walczące/zwyciężające system, a całą społeczność lgbtq+ jako wykluczoną, ale aktywnie
walczącą mniejszość. Młodzi mężczyźni, tzw. cis płciowi, których płeć przypisana przy narodzinach jest spójna z tożsamością seksualną, są w obszarze olbrzymiej zmiany kulturowo – obyczajowej. Utracili przemocowe przywileje, zakładamy, że nie są / nie chcą być już
oprawcami, tak więc jaka jest ich nowa tożsamość? Jak oni to widzą? Jak oni szukają swojej nowej roli i rozprawiają się z mitami przeszłości?
DLACZEGO JEDNA KOBIETA?
Jako konieczna antagonistka, która sprawia, że dyskurs nie będzie jednowymiarowy. Głos “sprawdzam”, który konfrontuje wszystkie wykoncypowane współcześnie prawdy z realnym życiem bohaterki, przedstawicielki świata minionego. To łączniczka z emocjonalnością, do której mamy dostęp już tylko dzięki kreacji aktorskiej. Postać wszech – kobiety, matki, żony, pani, klasyczna dla epoki strażniczka patriarchatu, będąca jednocześnie jego ofiarą i czerpiąca z niego korzyści. Ona jest żywiołem. Żyje kiedy chce. Jest martwa kiedy chce. Czasem ma dostęp do naukowego dyskursu, czasem jest wampiryczna i neurotyczna jak u Witkacego.

P
R
O
G
R
A
M

R
E
C
E
N
Z
J
E
N
A
G
R
O
D
Y