premiera: 20 grudnia 2025 r. na Dużej Scenie
czas trwania spektaklu: 115 min
Teatr po raz drugi sięga po dramat Pawła Demirskiego. Jego prapremiera odbyła się 30.05.2008 r. na Scenie Kameralnej w reżyserii Moniki Strzępki.
W centrum historii DIAMENTÓW… stoi grupa ludzi, którzy od dawna słyszą, że żyją nie tak, jak powinni. Że trzeba szybciej, trzeba sprawniej, trzeba ekonomiczniej i logiczniej. Ale co zrobić, kiedy reguły gry ustalono dawno i zupełnie gdzieś indziej, a tu w Wałbrzychu, zostało tylko poczucie, że ktoś zaraz wyłączy światło i każe zapłacić rachunek? Ale w tym spektaklu nikt nie ma ochoty być ofiarą. Bohaterowie Demirskiego (przynajmniej w większości) wcale nie marzą o wielkich metropoliach, startupach, coachingu i innych wynalazkach, o których opowiadają ludzie ze stolicy zanim zamówią kolejne flat white na sojowym. Mają oni swoje powody, by nie brać się do roboty i ostrożnie podchodzić do stawania się diamentem: Wojnicki, który od lat nie może trafić do żadnego celu (ani życiowego, ani z pistoletu), Astrow tonący w terapeutycznym monologu, Niania z nieomylnym poczuciem praktycznego sensu i Tielegin, który jako ostatni człowiek na świecie jeszcze wierzy w kulturę i sztukę. I jest jeszcze Sonia, chyba ona jedna żyje w przekonaniu, że sukces jest obowiązkiem, a porażka winą i największym powodem do wstydu.
Spektakl Pameli Leończyk nie pyta o transformację i upadłe kopalnie, ale moment, w którym jesteśmy teraz. O turbokapitalizm, który po nas przejeżdża jak walec, o nierówności społeczne, wykluczenie ekonomiczne. Zespół chce opowiadać o alternatywnych wspólnotach i o tym, czy jesteśmy gotowi na jakieś zmiany?
DIAMENTY… to komedia o ludziach, którzy nie chcą udowadniać swojej przydatności w globalnym łańcuchu pokarmowym. To spektakl dla tych, którzy dość się nasłuchali, że „wystarczy się postarać”. I dla tych, którzy wiedzą jak absurdalnie to brzmi, zwłaszcza kiedy widzą w jakim tempie pędzi świat.
Bo może nie musimy się wszyscy od razu zmieniać się w diamenty, może wystarczy że przestaniemy ochoczo spalać się jak węgiel w piecu cudzego sukcesu.
Spektakl bierze udział w 32. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
