IWONA, KSIĘŻNICZKA BURGUNDA

PREMIERA:

13 października 2017
na Dużej Scenie

Spektakl trwa 110 minut
1 przerwa

Zobacz trailer spektaklu:

Witold Gombrowicz

IWONA, KSIĘŻNICZKA BURGUNDA

reżyseria: Grzegorz Jaremko

 

Po wielu latach Witold Gombrowicz wraca na wałbrzyską scenę. Co ma nam dziś do powiedzenia?

Kim jest Iwona i dlaczego tak bardzo chcemy, żeby jej tutaj – u nas – nie było?

W mnogości interpretacji teatralnych Iwona była już każdym. Dziś jest manifestem o samostanowieniu. Aktualnym pytaniem o normatywność i o to, kto ją ustala. Czy bardziej pytaniem o demokrację? O wolność? O obcość? O bierne formy protestu?

„Iwona, księżniczka Burgunda” to spektakl o wielkiej potrzebie empatii i poszukiwaniu tożsamości. To pytanie o to, dlaczego Polska, jak karaś, staje dziś ością w gardle.

tekst: Witold Gombrowicz
reżyseria: Grzegorz Jaremko
dramaturgia: Tomasz Jękot
scenografia i kostiumy: Rafał Domagała
konsultacja scenograficzna: Barbara Hanicka
światło: Wojciech Puś
muzyka: Kamil Tuszyński
choreografia: Bożena Wydrowska
zdjęcia: Natalia Kabanow

Obsada: 

Iwona – Sara Celler-Jezierska [g]

Król Ignacy – Włodzimierz Dyła [g]

Królowa Małgorzata – Rozalia Mierzicka [g]

Książę Filip -Jakub Sasak [g]

Szambelan – Dariusz Skowroński 

Iza –  Irena Sierakowska

I Ciotka – Joanna Łaganowska

II Ciotka – Karolina Gibki [g]

Innocenty – Czesław Skwarek

Karaś – Bożena Wydrowska [g]

 

 

UWAGA DEBIUT POTRÓJNY!
reżyserski Grzegorza Jaremki
scenograficzny Rafała Domagały
aktorski Jakuba Sasaka

*Spektakl zawiera nagość.

Komentarze widzów:

  • Spektakl Grzegorza Jaremko ujmuje się za odrzuconymi : kobietami niespełniającymi ideałów powszechnego piękna/ Ciotki Joanny Łaganowskiej i Karoliny Gibki/ , niezrozumiałymi artystami / poruszająca Królowa Małgorzata Rozalii Mierzickiej / , a przede wszystkim Iwony. Sara Celler Jezierska ma w tej roli coś z bezbronnego zwierzątka; tuli się do publiczności , uczy żyć niczym Kaspar Hauser . Iwona komunikuje się na poziomie pierwotnym : ruchem , mimiką , minimalnie mową. Jej inność, pierwotność aż w przerysowanym, kampowym królestwie rażą. Drugi akt , gdzie aktorzy występują w casualowych kostiumach, podkreśla uniwersalizm sztuki.
    Twórcy wizyjnej strony spektaklu / scenograf Rafał Domagała i choreografka Bożena Wydrowska / stworzyli na scenie bardzo umowną, a jednocześnie za pomocą kilku sygnatur konkretnie osadzoną rzeczywistość, a za sprawą przemówienia Szambelana / Dariusz Skowroński/ nie mamy wątpliwości, gdzie jesteśmy.

Dodaj swój komentarz:
IMIĘ
E-MAIL

Z powodu ochrony przed spamem Twój komentarz zostanie wyświetlony po akceptacji przez administratora strony.