IWONA, KSIĘŻNICZKA BURGUNDA

PREMIERA:

13 października 2017
na Dużej Scenie

Spektakl trwa 110 minut
1 przerwa

Zobacz trailer spektaklu:

tekst: Witold Gombrowicz
reżyseria: Grzegorz Jaremko
dramaturgia: Tomasz Jękot
scenografia i kostiumy: Rafał Domagała
konsultacja scenograficzna: Barbara Hanicka
światło: Wojciech Puś
muzyka: Kamil Tuszyński
choreografia: Bożena Wydrowska
zdjęcia: Natalia Kabanow

Obsada:
Sara Celler-Jezierska, Włodzimierz Dyła (gościnnie), Rozalia Mierzicka, Jakub Sasak (gościnnie), Dariusz Skowroński, Irena Sierakowska, Joanna Łaganowska, Karolina Gibki (gościnnie), Bożena Wydrowska (gościnnie), Czesław Skwarek

Po wielu latach Witold Gombrowicz wraca na wałbrzyską scenę. Co ma nam dziś do powiedzenia?

Kim jest Iwona i dlaczego tak bardzo chcemy, żeby jej tutaj – u nas – nie było?

W mnogości interpretacji teatralnych Iwona była już każdym. Dziś jest manifestem o samostanowieniu. Aktualnym pytaniem o normatywność i o to, kto ją ustala. Czy bardziej pytaniem o demokrację? O wolność? O obcość? O bierne formy protestu?

„Iwona, księżniczka Burgunda” to spektakl o wielkiej potrzebie empatii i poszukiwaniu tożsamości. To pytanie o to, dlaczego Polska, jak karaś, staje dziś ością w gardle.

UWAGA DEBIUT POTRÓJNY!
reżyserski Grzegorza Jaremki
scenograficzny Rafała Domagały
aktorski Jakuba Sasaka

*Spektakl zawiera nagość.

Komentarze widzów:

  • Spektakl Grzegorza Jaremko ujmuje się za odrzuconymi : kobietami niespełniającymi ideałów powszechnego piękna/ Ciotki Joanny Łaganowskiej i Karoliny Gibki/ , niezrozumiałymi artystami / poruszająca Królowa Małgorzata Rozalii Mierzickiej / , a przede wszystkim Iwony. Sara Celler Jezierska ma w tej roli coś z bezbronnego zwierzątka; tuli się do publiczności , uczy żyć niczym Kaspar Hauser . Iwona komunikuje się na poziomie pierwotnym : ruchem , mimiką , minimalnie mową. Jej inność, pierwotność aż w przerysowanym, kampowym królestwie rażą. Drugi akt , gdzie aktorzy występują w casualowych kostiumach, podkreśla uniwersalizm sztuki.
    Twórcy wizyjnej strony spektaklu / scenograf Rafał Domagała i choreografka Bożena Wydrowska / stworzyli na scenie bardzo umowną, a jednocześnie za pomocą kilku sygnatur konkretnie osadzoną rzeczywistość, a za sprawą przemówienia Szambelana / Dariusz Skowroński/ nie mamy wątpliwości, gdzie jesteśmy.

Dodaj swój komentarz:
IMIĘ
E-MAIL

Z powodu ochrony przed spamem Twój komentarz zostanie wyświetlony po akceptacji przez administratora strony.