Projekt „Wałbrzych – Witkacy” rozpoczął się w piątek 15 lutego 2008, o 19.15 na Scenie Kameralnej. Pierwszym wydarzeniem cyklu był spacer śladami Witkacego. Od dworca Wałbrzych Fabryczny [Waldenburg Oberer Bahnhof], gdzie artysta przez przypadek wysiadł i na bruku zapisał swoje niezadowolenie skrótem WPIIP [Wysiadłem Po Drugim Pyfkach]. Dalej trzydziestu uczestników projektu przeszło ulicą Przemysłową [Bahnhofstrasse] i na dużej, miejskiej łące stworzyło pracę w stylu Witkacego – „Małe rzygowinki”.

Na ulicy Młynarskiej [Muehlenstrasse] zwiedziliśmy nieistniejąca dziś kamienice, którą widział Witkacy. I zasiedliliśmy ją dawnymi mieszkańcami.

Spacer zakończyliśmy na Alei Wyzwolenia [Auenstrasse] w pobliży nieczynnego kina Górnik, w którym być może Witkacy widział film z Lilian Gish, a o którym wspominał w liście do Bronisława Malinowskiego: „w jakimś kinie w górach oglądałem Lilian Gish”.

Po dwóch godzinach zakończyliśmy spacer.

W sobotę, we foyer Teatru nasi goście siedząc w leżakach i zażywając różnych używek mogli odtworzyć w swojej wyobraźni slajdy inspirowane opowiadaniem o lunaparku, w którym pobrzmiewała filozofia historii Witkacego.

W sobotę i niedzielę Wałbrzyszanie zobaczyli trzy przedstawienia awangardowej [:]sceny witkacego.wro: „Na zachód od Sao Paulo”, „Zabawy pod kocykiem” i „Prawy lewy na obcasie”. Poprzez te trzy, jakże odmienne formalnie przedstawienia, można było podyskutować o historii Wrocławia [„Na zachód od Sao Paulo”], historii Polski [„Zabawy pod kocykiem”] i historii Europy [„Prawy lewy na obcasie”].